Af en toe vergeet ik in mijn gesprekken met collega's dat er klanten zijn die me kunnen horen.

Vaak maakt het toch niet uit, maar daarnet ging het helemaal mis.

 

We hadden het over het hebben van een kinderwens.

Ik hoop gauw aan de beurt te zijn, maar zei:

"Misschien lukt het wel helemaal niet"

Waarop B antwoordde:

"Dan komt er misschien een kindje uit China."

 Ik gaf toen mijn mening over adopteren, die ik hier niet zal herhalen, omdat het nou eenmaal gevoelig kan liggen.

 

Een paar seconden later stond ik weer bij de kassa en kwam er een meneer uit de kinderhoek,

met een Chinees meisje dat erg sip keek.

 

Hij zei: "Misschien is het beter als je voortaan eerst even oplet wie er in de winkel is."

 

Ik kon wel door de grond zakken. Hij had ook helemaal gelijk.

PS: voordat mensen rare dingen van mij gaan denken, ik heb niets racistisch of ook maar iéts in die richting gezegd.

Toen ik nog in N. werkte, waren mijn baas en bazin er altijd.  

Dat was vooral makkelijk als er een paar vervelende kinderen in de winkel waren.

Dat losten zij wel op.

 

In deze stad is dat anders.

Mijn bazin was er afgelopen week niet en vervelende kinderen zijn er altijd bij ons de winkel.

Op een gegeven moment waren er twee jongetjes van een jaar of negen die met knuffels aan het gooien waren en deden alsof ze seks hadden met een teddy-beer.

Echt irritant.

 

Ik was met Y., die al net zo'n zware stem heeft als ik.

Het zag er naar uit dat ik die jongetjes de les moest gaan lezen.

Ik zei met mijn aller-stoerste stem dat ze op moesten houden en anders konden ze buiten gaan spelen. 'Het is hier geen speeltuin.'

 

Ze leken onder de indruk, dat duurde ongeveer 20 seconden en toen begon het gooien weer.

Op het moment dat ik een giraf door de lucht zag vliegen was het klaar.

Ik erheen:

"En nou naar buiten, ik heb er genoeg van."

 "Wij gaan niet mevrouw."

 
Daar had ik niet van terug.

Ik heb mijn gebod nog een keer herhaald en ben ze toen blijven aanstaren totdat ze genoeg geïntimideerd waren en naar buiten liepen.

Ik leek erg stoer, maar het zweet brak me aan alle kanten uit.

 

Deze discussie verliezen was gewoon geen optie.

 

Soms beweeg je hemel en aarde voor een klant om een bestelling op tijd, of zelfs eerder, te krijgen.

De klant die ik nu in gedachten heb, moest per sé zijn gegraveerde pen gisteren, op woensdag, hebben.

Op woensdag hebben wij nooit levering, dus moest er speciaal iemand onze kant op rijden om toch de pen op tijd in de winkel te hebben.

 

Het is nu donderdag, de gewone levering is net geweest.

En de meneer die zijn pen gisteren MOEST hebben, heeft nu pas zijn pen opgehaald.

 

Geloof het of niet, maar het is haast altijd zo dat mensen die veel druk achter een bestelling zetten, hun haast kwijt zijn op het moment dat het produkt binnenkomt.

 

Je kunt het er alleen niet op gokken, dus de volgende keer regelen we het weer voor iemand.

Dat spreekt voor zich.

We zitten nog na te grinniken.

Buiten de winkel staat een bord van onze winkel met de volgende aanbieding:

"De dagboeken van Bridget Jones, nu voor 5, 95"

 

Een jongen komt binnen, met zijn vriend en vraagt om dat boek.

Ik geef het hem, hij kijkt ernaar, vraagt of het álle boeken van Bridget Jones zijn en ik antwoord bevestigend.

Ik neem al half aan dat hij het boek gaat betalen, tot hij eens in zijn haar krabt en zegt:

"Ik heb ze in het Engels, dus ik dacht...,

Oh nee nee, dit is... dit is te impulsief. "

En hij geeft het boek weer terug.

 

Zijn vriend stond er achter en keek ons ook verbaasd aan.

 

Het vreemdst was nog wel dat K. begon te lachen, en dat ik niet eens in de gaten had gehad dat dit een vreemde situatie was.

Zou ik mijn weirdness-limiet bereikt hebben?

 

Hij had wel een mooie bril.

Tsjonge, dat is lang geleden!

Ik kreeg ineens weer zin om te bloggen, omdat ik mij vanmiddag iets realiseerde.

 

Als verkoopster zul je aan een aantal dingen moeten wennen:

 

 

Ik heb ooit gezegd dat dat toevallig het eerste was wat ik op de inpak-academie had geleerd, maar het kwam er cynischer uit dan ik het bedoelde.

 

Grappig toch?

 

En eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik zelf in winkels ook vaak vraag:

Heeft u het prijsstickertje er wel afgehaald?

Toen ik nog heel klein was, riep ik volgens mijn moeder heel vaak:

Kan het zallef wal!

 

Dit is altijd zo gebleven, ik kan het altijd zelf wel.

Ik ben hartstikke eigenwijs, tot grote frustratie van mijn vorige baas.

(Als je nu nog één keer 'ja maar' zegt...)

Mijn nieuwe bazin ziet dit toch anders, en vindt het fijn dat ik alles zelf wil doen.

 

Dit had tot gevolg dat ik de winkel de afgelopen weken samen met een ervaren weekend-hulp heb gedraaid.

Zonder baas.

That's right.

 

We hebben twee keer een boze klant gehad, en dit, eerlijk waar, door een fout van een collega.

Deze boze klanten hebben we als klant kunnen houden omdat we de situatie zo goed hadden opgelost.

 

Inderdaad, ik sta hier op te scheppen, maar ik ben ook zó trots!  

Gisteren was ik met een vriendin op de boekenmarkt in Deventer.

En het bleek weer:

Je bent boekverkoopster of je bent het niet.

 

Er was daar een kraam met de nieuwste titels die expres een beetje beschadigd waren zodat ze met korting verkocht mogen worden.

(Er geldt een vaste boekenprijs in NL, maar niet voor beschadigde boeken.)

 

Al snel stond ik te watertanden bij al die boeken en gaf ik tips aan m'n vriendin,

"Deze staat al tijden in de top10, hartstikke spannend"

"Deze zou ik overslaan, die lijkt wel leuk, maar is saai"

Enzovoort.

Al snel had ik de aandacht getrokken van een meisje dat mij aansprak en vroeg of ik dan een paar goede boeken voor haar uit wilde zoeken. Er was ook zoveel keus.

 De standhouders keken mij waarderend aan.

Makkelijke verkoop voor hen.  

Leuk hè.

 

De vreugde duurde maar kort, omdat een andere mevrouw zich ermee ging bemoeien en het meisje "De Vliegeraar" aanraadde.

 

Duh.  

Ongeveer vier weken geleden moest ik bij de dokter een uitstrijkje laten maken.

Ik zat er verder niet zo mee, er was ook niets ernstigs aan de hand.

Het is helaas wel zo dat ik nou nooit eens bij de dokter kom met een klacht waarbij ik m'n kleren aan mag houden.

M'n vriendinnen en familie plagen mij hier genadeloos mee.

 

Maargoed. De dokter weet dus heel goed hoe ik er bloot uit zie.

Maakt niets uit.

Het is tenslotte de dokter.

 

En daarom was het een hele gekke situatie voor mij toen de dokter ineens bij mij aan de kassa stond.

Was het ineens geen dokter meer, maar een klant die Elsevier kocht.

 

 

Ik ben blij dat mijn eerste reflex niet was om m'n kleren uit te trekken!  

Hoewel ik er geen gewoonte van wil maken om over mijn collega's te schrijven, wil ik dit toch graag even vertellen:

 

Omdat onze schoonmaakster met vakantie is, kregen we afgelopen donderdag een vervangster.

Ze was duidelijk dik in de vijftig, maar droeg toch een strakke spijkerbroek en laarzen met een gifgroene slangenprint.

Kort blond haar, strak achterover gekamd met veel haarlak en ze droeg veel make-up. Groen t-shirt met een zwart glimmend gilet.

We zaten even thee te drinken toen haar mobieltje ging.

Ze haalde een grote Nokia te voorschijn en er kwam een house-nummer uit op vol volume.

Ik onderdrukte een giechel, m'n bazin keek me aan, rolde met haar ogen en zei:

"Ze heeft ook een scooter."  

Misschien moest je erbij zijn, maar ik rolde van m'n stoel van het lachen.

 

Later, toen de schoonmaakster me alles had verteld over de poliepen aan haar eierstokken, vroeg ze aan me,

"Moet ik ook achter de toog schoonmaken?"

 

 

 

Ik had de ochtend van m'n leven.  

Afgelopen donderdag liep er een meisje van een jaar of drie in paniek door de winkel.

Ze riep hard om haar mama, dus ik kreeg het idee dat ze haar moeder kwijt was.

Ik heb dat soort dingen altijd gauw door.

 

 

Ik ging naar het meisje toe, en vroeg waar ze haar mama voor het laatst gezien had.

Ik had te maken met een kind van drie, en niet van het type "dochter van Zoet" (iq van 160), dus het werd me niet duidelijk waar haar moeder was.

 

Ik vroeg daarom maar wat voor kleur haar moeders jas had.

Groen, zei ze stellig.

En wat voor kleur haar.

Blonde krullen.

En in het echt, vertrouwde ze me toe, heette haar moeder "Jeanet".

"Maar voor jou heet ze zeker mama", was mijn reactie.

"Nee, ze heet altijd Jeanet", was haar antwoord.

 

Het meisje kreeg het idee dat haar moeder wel eens in de supermarkt kon zijn.

En ja hoor, daar was een vrouw die het meisje meteen als haar dochter herkende.

Geen groene jas, geen blonde krullen, maar duidelijk wel haar moeder.

Het leek erop dat ze haar dochter niet eens gemist had.

Ze was haar boodschappen aan het inpakken.  

Dat vond ik onbegrijpelijk.